Smardz jadalny

Morchella esculenta

Dostępny jako

Kultury mateczne (szalka Petriego)
Grzybnia na trocinach

O szczepie

Smardz jadalny to jeden z najbardziej cenionych grzybów świata — wiosenny przysmak o charakterystycznym, gąbczastym, plastrowym kapeluszu w kolorze od kremowożółtego po jasnobrązowy, pustym w środku. Ma intensywny, orzechowo-ziemisty aromat, który suszenie jeszcze wzmacnia. Jemy go wyłącznie dobrze przygotowanego termicznie — na surowo jest trujący. W Polsce smardze są pod ochroną, więc uprawa to jedyny sposób, by legalnie cieszyć się nimi w kuchni.

Uprawia się go na zewnątrz, na przygotowanych zagonach: grzybnia tworzy w glebie zimujące sklerocja, a owocniki pojawiają się wiosną, po okresie chłodu, przy chłodnych nocach i wysokiej wilgotności. To uprawa wymagająca i nie zawsze przewidywalna.

Jak uprawiać

Przygotowanie

Podłoże: przygotowane zagony z gleby; w ogrodzie mieszanka torfu, trocin, popiołu drzewnego i gipsu; w uprawie towarowej także worki z pożywką wykładane na zagony

Zbiory

Owocniki wiosną, zwykle od marca do maja, przy temperaturze gleby ok. 10–18°C.

Uwagi do uprawy

Smardze w ogrodzie raczej się wspomaga, niż uprawia: przygotowujemy im dogodne miejsce, a o owocnikowaniu decyduje sama grzybnia.

Stanowisko: zacienione, z ubogą glebą, najlepiej na podłożu z gliny albo gliniastego piasku. Smardze lubią miejsca, gdzie co roku pali się liście i gałęzie, oraz okolice jabłoni.

Podłoże: 8 części torfu, 2 części trocin, 5 części popiołu drzewnego i 1 część gipsu. Po wymieszaniu nawilżyć do ok. 70% — mocno ściśnięta garść puszcza tylko 2–3 krople. Do nawilżania deszczówka albo woda ze studni; chlorowana woda z wodociągu się nie nadaje. Na koniec dokładnie wmieszać grzybnię.

Założenie: usunąć całą żyzną wierzchnią warstwę gleby, w powstałe zagłębienie wyłożyć zaszczepione podłoże i przykryć cienką warstwą drobnej kory sosnowej lub świerkowej.

Dalej zostawiamy wszystko naturze — podlewamy tylko kilka razy w czasie długiej suszy. Pierwsze smardze mogą wyrosnąć już następnej wiosny, ale równie dobrze dopiero po 2–3 latach, i nie zawsze tam, gdzie je posadziliśmy: owocniki pojawiają się czasem kilka, a nawet kilkanaście metrów dalej.

Ważna uwaga: parametry uprawy zebraliśmy z doświadczeń praktykujących hodowców — to punkt wyjścia, nie gwarancja wyniku. Każda uprawa ma własne podłoże, mikroklimat i wyposażenie, a nawet niewielkie różnice potrafią wyraźnie zmienić plon. Dostosuj te wartości do swoich warunków.